ΠΑΙΔΙ-ΤΙΜΩΡΙΑ
Ο ιδανικός γονιός – όρια και τιμωρία
Τα παιδιά και οι έφηβοι χρειάζονται σαφείς και σταθερές συναισθηματικές σχέσεις. Η σταθερότητα πετυχαίνεται με τα όρια και όχι με τη τιμωρία. Όταν νιώσουν τα παιδιά τη σταθερότητα, χωρίς να καταπιέζονται από αυτήν, τότε προσανατολίζονται καλύτερα.
Έλλειψη ορίων → ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Αυστηρές τιμωρίες → Καταπίεση που πυροδοτεί ΘΥΜΟ ή ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
Οι δεσμοί με την πρώτη οικογένεια του ατόμου ασκούν πολύ έντονη (παραγωγική ή ανασταλτική) επίδραση στο παιδί, η οποία αυξάνεται όσο παραμένει εγκλωβισμένος σε αυτούς τους δεσμούς. Όποιος, λοιπόν, βίωσε τη θέσπιση ορίων σαν μια διαδικασία αποδοκιμασίας, μείωσης και αμφισβήτησης, δεν έχει τώρα τη δύναμη να πάρει τη πρωτοβουλία που απαιτείται για να θέσει όρια στα δικά του παιδιά.
Γιατί αποτυγχάνω να θεσπίσω όρια;